Skivakantie Les Menuires 2009 – Skiën!
Eindelijk weer skiën, in Frankrijk, in het grootste aaneengesloten skigebied ter wereld. Meteen was duidelijk dat het skigebied Les Trois Vallées een geweldig mooi en vooral reusachtig skigebied is. Zoals de naam al doet vermoeden bestaat het uit drie valeien met elk een aardig groot skigebied. Deze drie gebieden vormen samen één groot skigebied en alles is met één skipas toegankelijk.
Prima omstandigheden om weer te beginnen
Zondag 20 december 2009, de eerste dag op de ski’s. Voor mij was het de eerste keer in 4 jaar dat ik weer op de lange latten stond, dus in het begin was het even wennen. Gelukkig verleer je skiën, net als fietsen, nooit; dus ging het al snel vrij aardig.
Op de eerste ochtend al werden we op onze wenken bediend voor wat het weer betreft. De sneeuw die er al lag was op de dag van aankomst gevallen en in de nacht die daar op volgde. ’s Morgens was het stralend weer, een strakblauwe hemel met een fijn zonnetje. Heerlijk weer om te skiën.
’s Middags werd het weer iets minder fraai, meer en meer wolken pakten zich samen boven ons skigebied. Later op de dag kwam hier nog wat lichte sneeuw uit vallen, maar we hebben de eerste dag prima kunnen skiën.
De tweede en derde dag waren gelijk aan elkaar. Geen echte sneeuwval, hier en daar een vlokje, maar veel bewolking en tamelijk winderig. Op zich geen verkeerd weer, je kunt het immers slechter treffen, maar het zicht wordt meteen een stuk minder. Je kunt minder goed diepte schatten, heuveltjes in de sneeuw worden minder goed te onderscheiden en dus gaat het skiën in zijn geheel al snel wat minder. Toch hebben we op deze dagen een groot aantal mooie afdalingen kunnen maken.
Eindelijk nieuwe sneeuw
In de nacht van de derde op de vierde dag viel er dan eindelijk nieuwe sneeuw. Ruim 20 centimeter ter hoogte van ons appartement en boven op de bergen waarschijnlijk nog veel meer. Omdat er zoveel sneeuw was gevallen, was er overal prima sneeuw om te skiën.
Helaas kunnen de mensen die ’s nachts de pistes preparen zoveel sneeuw niet in één keer verwerken en dus waren er veel pistes met heel veel losse sneeuw. Veel mensen, waaronder ook enkele in onze groep, konden daardoor niet echt prettig skiën en gingen vroegtijdig richting het appartement. Voor mij is dat niet zo’n probleem, ik vind het heerlijk om in de diepe sneeuw te skiën of zelfs buiten de pistes te gaan en daar in de losse, diepe sneeuw mijn weg naar beneden te vinden.
De vierde dag hebben we ook voor het eerst een aantal keer op zwarte pistes ons geluk beproefd, iets wat met een paar onzekere skiërs in de groep niet altijd mogelijk is. Daarom splitsen we ons op dat soort momenten op en gaan we ieder onze weg. Heerlijk kunnen skiën deze dag, ook al was het weer niet zo stralend als we zouden willen. Gelukkig was er op de dag zelf maar weinig wind en geen sneeuwval meer.
Sneeuw in het grootste skigebied ter wereld
De vijfde dag, de dag voor Kerst, hadden we het slechtste weer wat je voor een skivakantie maar kunt verzinnen; regen. Op ruim 2000 meter hoogte in de bergen, werden we compleet weggeblazen door de sneeuw en hoe verder je naar beneden kwam, hoe natter het werd.
Die dag deed ik ook nog iets raars waardoor het net leek alsof er iets knapte in mijn enkel. Toen ben ik maar rustig en voorzichtig naar beneden geskied, daar een washandje gevuld met verse sneeuw en daarmee gekoeld. Stiekem werd de enkel steeds dikker, maar door het te koelen heb ik het redelijk in de hand kunnen houden.
Gelukkig kon ik de laatste dag ook nog skiën, de pijn in mijn enkel bleef beperkt tot af en toe een pijnscheutje. De laatste dag was het weer echter ook niet erg goed, dus we zijn ook die dag maar vroeger naar het appartement terug gegaan.
Lees verder:
